برای تو زندگی میکنم ، به عشق تو زنده هستم ، اگر نباشی دیگر نیستم

تویی که بودنت به من همه چیز میدهد، هر جا بروی دلم به دنبال تو میرود...

عشق تو ، حضور تو، به من نفس میدهد هوای بودنت

این دیگر اولین و آخرین بار است که دل بستم ،

نه به انتظار شکستم ، نه منتظر کسی دیگر هستم

تو در قلبمی و تنها نیستی ، تو مال منی و همه زندگی ام هستی...

همین که احساس کنم تو را دارم ، قلبم تند تند میتپد ،  

به عشق تو میگذرد روزهای زندگی ام...

به عشق تو می تابد خورشید زندگی ام ،

به عشق تو آن پرنده میخواند آواز زندگی ام

و این است آغاز زندگی ام ، گذشته ها گذشته ، با تو آغاز کردم و با تو میمیرم....

به هوای تو آمدن در این هوای عاشقانه چه دلنشین است ،

به هوای تو دلتنگ شدن و اشک ریختن کار همیشگی من است

بودنم به عشق بودن تو است ، اگر اینجا نشسته ام به عشق این انتظار است

در انتظار توام ، تا فردا ، تا هر زمان که بخواهی چشم به راه آمدن توام

خسته نمیشود چشمهایم از این انتظار ، میمانم و میمانم از این خزان تا پایان بهار

تا تو بیایی و او که به انتظارش نشستم را ببینم ،

تا چشمهایت را ببینم و دنیای زیبایم را در آغوش بگیرم

نمیتوان از تو گذشت ، به خدا نمیتوان چشم بر روی چشمهایت بست ،

بگذار تو را ببینم ، تا آخرین لحظه ، تا آخرین حد نفسهایم....

نمیگویم که مرا تنها نگذار ، تو در قلبمی و هیچگاه تنها نمیمانم ، نمیگویم همیشه بمان ،

 تا زمانی که هستی من نیز میمانم ، اگر روزی بروی ، دنیا را زیر پا میگذارم ،

نمیگویم تنها تو در قلبمی، نیازی به گفتنش نیست آنگاه که تو همان قلبمی...

قلبی که تنها تپشهایش برای تو است ،

زنده ماندن من به شرط تپشهای این قلب نیست ، به عشق بودن تو است !

خداحافظ...

آخرین کلامی که از تو شنیدم

و باز قصه‌ی تلخ جاده و آن راه بلند...

که تو را از خلوت من می ربود

آسمان می گریست

شیشه ها می گریستند

و من مبهوت رفتنت

در پس شیشه های مه آلود

بغض دردناکم را بلعیدم

دیوانه وار خندیدم

و تو را بدرقه کردم...

میدانستم عاشق بارانی ،

آنقدر اشک ریختم تا خورشید بتابد بر روی سیل اشکهایم ،

تا اشکهایم ابر شود و باران ببارد

این اشکهای من است که بر روی تو میبارد

آسمان با دیدن چشمهای من می نالد

عشق همین است و راه آن نفسگیر

باز هم میخواهم عشق را با تمام دردهایش،

دردهایی که درد نیست  چون دوایش تویی

خیالی نیست دلتنگی ها و بی قراری هایش، چون چاره اش تویی

عزیز من تویی، در راز و نیازهایم تنها تویی

با تو بودن یعنی همین ،

یعنی من عاشقم بیشتر از تمام عشقهای روی زمین

عزیزم خیلی دوستت دارم ، تنها همین احساس است که در دل دارم

این کلام جاودانه را از من بپذیر ، در روزی که قلبم درونش غوغاست ،

این احساس صادقانه را از من بپذیر ، در روزی که حال من حال خودم

                                               نیست

حس می کنم ، حسم به تو حسی نو است
 حسم برای حس تو ، شعری نو است
 حس می کنم ، حس کرده ای احساس من
 احساس حسم حاسد و جنسی نو است
 حدسی بزن ، حسم حسود حس کسیت
 احساس تو بر حس من ، حدسی نو است
 در حس تو ، احساس من محسوس شد
 احساس کن حس مرا ، حسی نو است
 سحری بکن ای ساحر احساس من
 هر حس تو نسبت من ، سحری نو است
 مبحوس گشت احساس من از حس تو
 حساس کن احساس خود ، فصلی نو است !!!

غم نگاه آخرت تو لحظه ی خدافظی
 گریه ی بی وقفه ی من تو اون روزای کاغذی

 

قول داده بودیم ما به هم که تن ندیم به روزگار
 چه بی دووم بود قولمون جدا شدیم آخرکار

 

تو حسرت نبودنت من با خیالتم خوشم
 با رفتنم از این دیار آرزوهامو میکشم

 

کوله بارم پره حسرت ، تو دلم یه دنیا درده
 مثل آواره ای تنهام ، تو خیابونی که سرده

 

تا خیالت به سرم میزنه گریم میگیره
 آروم آروم دل تنگم داره بی تو میمیره

 

هم دعاکن گره از کار تو بگشاید عشق
 هم دعا کن گره تازه نیافزاید عشق

 

قایقی در طلب موج به دریا پیوست
 باید از مرگ نترسید ، اگر باید عشق

 

عاقبت راز دلم را به لبانش گفتم
 شاید این بوسه به نفرت برسد ، شاید عشق

 

شمع روشن شد و پروانه در آتش گل کرد
 می توان سوخت اگر امر بفرماید عشق

 

پیله رنج من ، ابریشم پیراهن شد
 شمع حق داشت ، به پروانه نمی آید عشق !

 

ای کاش احساسم گلی می بود ، میریخت عطرش را به دامانت
 یا مثل یک پروانه پر میزد ، رقصان به روی طاق ایوانت

ای کاش احساسم کبوتر بود ، بر بام قلبت آشیان میکرد
 از دست تو یک دانه برمیچید ، عشقی به قلبت میهمان میکرد

ای کاش احساسم درختی بود ، تو در پناه سایه اش بودی
 یا مثل شمعی در شبت میسوخت ، تو مست در میخانه اش بودی

ای کاش احساسم صدایی داشت ، از حال و روزش با تو دم میزد
 مثل هزاران دانه برفی ، سرما به جان دشت غم میزد

ای کاش احساسم هویدا بود ، در بستر قلبم نمی آسود
 یا در سیاهی دو چشمانم ، خاموش نمیگشت و نمی آلود

ای کاش احساسم قلم میگشت ، تا در نهایت جمله ای میشد
 یعنی که “دوستت دارم”ی میگشت ، تا معنی احساس من میشد !

 

دلم میخواد ببینمت بازم بخندی تو نگام
 آخه فقط تو میدونی از زنده بودن چی میخوام

 

دلم بهم میگفت تورو میشه یه جور دیگه خواست
 آخه فقط قلب توئه که با من اینقدر سر به راست


از تو دلگیرم که نیستی کنارم / من دارم می‌میرم تو کجایی من باز بی قرارم
 میدونی جز تو کسی رو ندارم / باورم نمیشه اینقدر آسون رفتی از کنارم

 

الان ای کاش نزدیک تو بودم  / تو این راه مه آلود شمالی
 با این آهنگ دارم دیوونه میشم / پر از بغضم فقط جای تو خالی


ما با هم تا حالا دریا نرفتیم / از اون خونه ، از این دنیای خودخواه
 تو رو شاید یه روزی قرض کردم / به اندازه ی یه سفر  کوتاه

 

میخوام تو آینه‌ ها بهتر از این شم / نگاه من نوازشم بلد نیست
 به خاطر تو  التماس کردم / با لبهایی که خواهشم بلد نیست

 

میخوام محکم نگه دارمت این بار / تو که باعث دلتنگیم میشی
 بلایی به سر خودم می‌ یارم / که تو چشمای من تسلیم میشی

 

تو مغـروری نمی‌ ذاری بفهمم / که احساست به من تغییر کرده
 دلت از آخرین باری که دیدم / توی آغوش سردم گیر کرده

 

چه خوبه پیرهن منو بپوشی  / بهم تکیه کنی تا خسته میشی
 تا بارون بند می‌ یاد بمونی پیشم / تو اینجوری به من وابسته میشی

 

میخوام تو آینه‌ ها بهتر از این شم / نگاه من نوازشم بلد نیست
 به خاطر تو  التماس کردم / با لبهایی که خواهشم بلد نیست

 

میخوام محکم نگه دارمت این بار / تو که باعث دلتنگیم میشی
 بلایی به سر خودم می‌ یارم / که تو چشمای من تسلیم میشی

دانلودنید: video/tapesh.zip

دانلودکنید: Shekveh.mp3

دانلودکنید:  Sakhte_Baram mp3

دانلودکنید:  -Boom_Boom-.mp3

یک روز آموزگار از دانش‌آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا می‌توانید راهی غیر تکراری برای ابراز عشق، بیان کنید ؟ برخی از دانش آموزان گفتند با بخشیدن عشقشان را معنا می‌کنند. برخی «دادن گل و هدیه» و «حرف‌های دلنشین» را راه بیان عشق عنوان کردند. شماری دیگر هم گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختی» را راه بیان عشق می‌دانند.

 

در آن بین، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند، داستان کوتاهی تعریف کرد: یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست‌شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند. آنان وقتی به بالای تپه رسیدند درجا میخکوب شدند.
 یک قلاده ببر بزرگ، جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود. شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود. رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرأت کوچک ترین حرکتی نداشتند. ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد. همان لحظه، مرد زیست‌شناس فریادزنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه‌های مرد جوان به گوش زن رسید. ببر رفت و زن زنده ماند.

 

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد. راوی اما پرسید : آیا می‌دانید آن مرد در لحظه‌های آخر زندگی‌اش چه فریاد می‌زد؟ بچه‌ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است! راوی جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که «عزیزم، تو بهترین مونسم بودی. از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود.»

 

قطره‌های بلورین اشک، صورت راوی را خیس کرده بود که ادامه داد: همه زیست‌شناسان می‌دانند ببر فقط به کسی حمله می‌کند که حرکتی انجام می‌دهد و یا فرار می‌کند. پدر من در آن لحظه وحشتناک، با فدا کردن جانش پیش‌مرگ مادرم شد و او را نجات داد. این صادقانه‌ترین و بی‌ریاترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود.

دانلودکنید:  download1